پس از لحاظ سند اشكالات فراوانى هست البته ممكن است كسى بگويد كه چون حديث مذكور شهرت عملى دارد لذا ضعف سند را جبران مىكند على المشهور پس اشكالات سندى وارد نيست برويم سراغ اشكالات دلالى ، 2 - شما در بيان اوّل خود گفتيد جواب امام كلّى بوده و اطلاق دارد و خذ بما اشتهر اى خذ بكلّ شىء مشهور پس شامل فتواى مشهور هم مىشود ما مىگوئيم : ماء موصوله و ساير موصولات از اسماء مبهمه هستند و به‌خودىخود نه مطلقند و نه مقيد ، نه عامند و نه خاص و لذا نياز به قرينه و تفسير دارند و سؤال سائل قرينه و مفسّر اين مبهم است يعنى چون سؤال از روايت است به اين قرينه جواب هم بر روايت حمل مىشود پس اطلاق ندارد سپس مرحوم شيخ دو شاهد مثال عرفى مىآورند و منظورشان اينست كه متفاهم عرفى همين است شاهد اوّل : اگر كسى از شما بپرسد : أىّ المسجدين احبّ اليك ؟ كه سؤال از مسجد است و شما جواب دهيد به اينكه : ما كان الاجتماع فيه اكثر يعنى آنى كه اجتماعات در آن بيشتر باشد آيا جا دارد كه كسى بگويد : مراد اين مجيب اطلاق دارد و هر مكانى را كه اجتماع در آن بيشتر باشد در نزد او محبوب‌تر است و لو آن مكان سينما باشد ، قمارخانه باشد ، بازار باشد كاروانسرا باشد و . . . ؟ خير چنين تفسيرى كاملا بىجا بوده و مما يضحك به الثكلى است شاهد دوّم : اگر كسى از شما بپرسد : اىّ الرمانين احبّ اليك و شما جواب دهيد : ما كان اكبر يعنى آنى كه بزرگتر است آيا جا دارد كه شخصى بگويد : مراد اين مجيب كلّى است و هر چيزى را كه بزرگتر است دوست‌تر دارد حتى اگر فيل باشد ؟ هرگز ، حاشاوكلّا از چنين تفسيرى پس مراد چيست ؟ مراد به قرينه سؤال همان مسجدى است كه اجتماع در او زيادتر است و